Bač se u srednjovekovnim izvorima pominje još krajem 11. veka kao sedište Bačke županije, a vekovima je imao značajnu ulogu i u okviru Kaločko-bačke nadbiskupije.
Temelji današnje crkve nastali su krajem 12. veka, kada je na mestu starije katedrale podignuta romanička bazilika sa manastirom. Nakon razaranja tokom mongolske najezde 1241. godine, objekat je obnovljen u gotičkom stilu, a franjevci su tokom narednih vekova proširivali i dograđivali kompleks. U vreme osmanske vlasti crkva je pretvorena u džamiju, da bi nakon povlačenja Turaka krajem 17. veka ponovo postala franjevački samostan, što je ostala do danas.
Posebno značajno otkriće dogodilo se 2011. godine tokom istraživačkih i restauratorskih radova. Prilikom produbljivanja jedne niše pronađeni su ostaci srednjovekovnog zidnog slikarstva skriveni u zidu zvonika. Analize su pokazale da freska potiče s početka 13. veka i da predstavlja deo scene Raspeća Hristovog sa Bogorodicom.
Pretpostavlja se da je ostatak živopisa uništen tokom mongolskog pustošenja Bača u 13. veku, zbog čega je sačuvani fragment od izuzetne vrednosti za proučavanje srednjovekovne umetnosti na ovim prostorima.
Stručnjaci ističu da je freska rađena u duhu zapadnoevropskog, najverovatnije italijanskog slikarstva tog vremena. Zanimljiv detalj predstavljaju i grčki inicijali Hristovog imena, što svedoči o složenim kulturnim i verskim uticajima koji su se ukrštali u srednjovekovnom Baču.
Nakon konzervacije i restauracije, ova jedinstvena freska danas je dostupna posetiocima franjevačkog samostana, gde predstavlja jedno od najvrednijih svedočanstava o bogatoj istoriji Bačke.
Greške koje su nastale